مسعود کمایی - "شک" نمایش نامه ای است نوشته ی "جان پاتریک شَنلی" درباره ی اتهام کودک آزاری در محیط مقدسِ کلیسا. همین ایده نشانه ی هوشیاری نویسنده در انتخابِ موضوعی حساس و چالش برانگیز است.
الهام چنانی - نمايش نامه ی "چه كسي از ويرجينيا وولف مي ترسد؟" يكي از آثار مطرحِ ادوارد فرانکلین آلبي، درام نويسِ شهیر آمريكایی است که با تاثیر از تئاتر ابزورد به نقد روابط انسانی در جامعه ی خودش می پرداخت.
هما گویا / سی و یک نما – فضای سرد و یخزده، ماشینی که باید مثل زندگی شان هول دهند تا روشن شود، رنگ ها و... همه چیز سرد و بی روح است، حتی تلنگر رسیدن به یک زندگی بهتر با پرورش "قارچ". نه بذری که به نهالی برسد، بلکه قارچ.
بوتاکس فیلمی است با قصه ای جنایی که نه ترسناک است و نه مهیج. همه چیز در کمال خونسردی، اما کنجکاوی برانگیز با پایان بندی درست و قابل تامل.
هما گویا / سی و یک نما – انتخاب عنوان دوپهلوی "زالو" برای این فیلم/مستند هفده دقیقهای از همین ابتدا نشان از یک خشم فروخفته دارد که اگر منطقی هم باشد، در نبود یکی از دو کارآکتر داستان، چندان دلنشین و منصفانه نیست، اگر چه من در تمام طول فیلم توجهم به پدری بود که ناله میکرد و بیشتر از آنکه آسیب برساند، آسیب میدید.
سی و یک نما - پادکست «سینما، خاطره» این هفته با بررسی فیلمسینمایی «بیتا» از رادیو سوینا پخش میشود.
هما گویا / سی و یک نما - پرداختن به سوژه ی ملتهبی چون تجاوز و تعارض جنسی در سینمای بعد از انقلاب بستر مناسبی برای پرداختن نداشت و تنها در سال های اخیر برخی فیلمسازان توانسته اند در لفافه گریزی به آن بزنند که در بیشتر اوقات هم برای اکران با مشکلاتی رو به رو شده و کم کم با احتیاط از کنارش گذشته اند. (فیلم هایی چون "عصر جمعه" مونا زندی)
سی و یک نما - فیلم درام - جنایی «تعقیب کننده آفتاب» (Sunchaser) به کارگردانی مایکل چیمینو محصول سال ۱۹۹۶ است که با نقدهای منفی از سوی منتقدین رو به رو شد و در زمان اکران خود شکست خورده است. اما حالا و پس از گذشت ۲۵ سال گفته می شود این نقدها چه در مورد این فیلم و چه فیلم دیگر چیمینو یعنی "دروازه بهشت" (۱۹۸۰) منصفانه نبوده و ریشه ای نژادپرستانه داشته است.
سی و یک نما - فیلم سینمایی «همشهری کین» اثر اورسن ولز همچنان بهترین فیلم تاریخ سینما است اما این فیلم دیگر امتیاز میانگین صد از صد را در وبسایت جمعآوری آرای منتقدان «راتن تومیتوز» ندارد؛ چون به تازگی نقدی منفی درباره فیلم به این سایت اضافه شده است که هشتاد سال پیش در هفتم مه ۱۹۴۱ در «شیکاگو تریبیون» منتشر شد. با این نقد یک درصد از رکورد این فیلم کاهش یافت.
هما گویا / سی و یک نما – پروانه (طناز طباطبایی)، پریشان از کوچه و خیابان می گذرد، از لا به لای ماشین ها عبور می کند و هراسان به مردم و گوشی های موبایلشان می نگرد. انگار همه دارند یک فیلم را می بینند و به اشتراک می گذارند. او از آدم ها می ترسد و از گوشی هایشان بیشتر.
محمدرضا خالقی زاده* - نمی دانم تا به حال پس از پایان یک فیلم نگران آدمهایش بوده اید یا نه!؟ من اما چند باری بوده ام. آخرین بار قصر شیرین بود. چشمهای بی پناه آن دو کودک مادر از دست داده تا روزها همراهم بودند. معتقدم آدمها از مرگ مادر یتیم می شوند نه پدر. قبل ترش هم بود. دلم یک هفته ای پیش مادر "الی" درباره الی بود، آدمی که در فیلم ابدا دیده نمیشد و بعدترش هم چند روزی نگران "حجت و راضیه" جدایی نادر از سیمین بودم.
