نمایش موارد بر اساس برچسب: سی و یک نما

پنج شنبه, 01 اسفند 1398 14:42

به بهانه اکران مستند«صحنه‌هایی ازیک جدایی»/فوت کوزه‌گری اصغرفرهادی

سارا کنعانی - خیلی قبل‌تر از اینکه بابت اسکار اول اصغر فرهادی به وجد بیاییم، او در یکی از مصاحبه‌هایش جمله‌ای گفته بود که در کنار انبوه جملات سینمایی و تخصصی دیگر اصلا به چشم نمی‌آمد اما از نظر نگارنده، دلیل هر دو اسکار ثبت شده برای سینمای ایران و همه‌ی به وجد آمدن‌های ماست؛ از قول او در جایی نقل کرده‌اند: «در نوجوانی وقتی داستان می‌خواندم، از میان همه ژانرهای فانتزی، تخیلی و … داستان‌هایی که واقع‌گرایی بیشتری داشتند توجهم را جلب می‌کردند و برای ادامه دادن آنها مشتاق بودم» (نقل به مضمون).

منتشرشده در سینمای ایران

برچسب‌ها

ادامه مطلب...

جمعه, 25 بهمن 1398 13:55

نگاهی به فیلم "قصیده گاو سفید" / روایت یک فاصله‌ی عمیقِ غمگین

سارا کنعانی- هر کس فیلم اول بهتاش صناعی‌ها یعنی «احتمال باران اسیدی» را دیده باشد، نکاتی را درباره او می‌داند؛ مثلا اینکه قطعا از انتخاب عنوان فیلمنامه‌هایش (که هر دو ترکیباتی خودساخته و گوش نا آشنا هستند)، منظور و هدفی مشخص دارد و با هوشیارانه تماشا کردنِ فیلم‌هایش می‌توان به آن پی برد یا اینکه این فیلمساز اساسا علاقه‌ی زیادی به دیالوگ ندارد و قاب‌ها، سهم جدی‌تری نسبت به جمله‌ها در روایت دارند و از همین رو، وقتی صدای گوینده‌ی رادیو یا تلویزیون در هر دو فیلم او وجود دارد، باید حواسمان جمع باشد که این یک سرنخ است برای آن که ما به جهان اثر پی ببریم؛ بنابراین با یادآوری سکانسی از «قصیده گاو سفید» که رضا (قاضی) در تاکسی نشسته و از رادیوی ماشین خبری رسمی درباره مقامات کشور خوانده می‌شود می‌فهمیم که حدس‌مان درست است و فیلم دوم صناعی‌ها می‌خواهد به مناسبات موجود میان سیستم حاکم بر کشور و مردم جامعه بپردازد، مناسباتی که من از آن به یک «تناقض خیلی غمگین» تعبیر می‌کنم و در این نوشته چگونگی این غمناکی را شرح می‌دهم.

منتشرشده در سینمای ایران

برچسب‌ها

ادامه مطلب...

سه شنبه, 22 بهمن 1398 19:47

اختتامیه سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر/ سیمرغ های «روز صفر» روی صندلی های خالی

سی و یک نما - مراسم اختتامیه سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر در برج میلاد با اجرای محمدرضا شهیدی فر برگزار شد. بر خلاف گذشته، بازیگران سینما از این مراسم استقبال چندانی نکرده بودند و کمتر چهره ی آشنایی به جز نامزدها و برندگان این دوره دیده میشد که این برخلاف تمام جشنواره هایی است که همکاران، معمولا برای تشویق دوستان خود در این مراسم ها حضور دارند. در این میان صندلی های یک دست خالی عوامل فیلم "روز صفر" از همه بیشتر توی ذوق میزد. حاتمی کیا و فرامرز قریبیان هم نیامده بودند. ابراهیم داروغه زاده و دبیرخانه ی جشنواره با تمام سختی های برگزاری این دوره بالاخره تا ایستگاه آخر پایداری کردند و به مقصد رسیدند.به نظر میزسید که روحشان از جسمشان خسته تر است. مدیران هم آمده بودند و همچنین شهردار تهران. شهیدی فرد به کارگردانی محمد حمیدی مقدم با ریتمی تند تر از استاندار اسامی برگزیدگان را می خواند و صدا و سیما از طریق شبکه نمایش و وحید رونقی برنامه ساز تلویزیون که داماد ابراهیم حاتمی کیا نیز هست، در سانسور حواشی برنامه کم نمی گذاشت.اوضاع بد سیاسی و اقتصادی در چهره ی همه ی حضار نمایان بود. نگرانی ها دل و دماغی برای حتی لبخندی ساده هم نمی گذاشت اما مهم این است، جشنواره ای که قرار بود بدون دلیل موجه تحریم شود، برگزار شد و با احترامی که حتی در نوع پوشش و آرایش هنرمندان و اهالی رسانه در این ده روز جشنواره و مراسم اختتامیه هم میشد دید و این بسیار حائز اهمیت است.

منتشرشده در سینمای ایران

برچسب‌ها

ادامه مطلب...

سه شنبه, 15 بهمن 1398 00:49

گزارشی از فیلم "روز صفر" اولین ساخته ی سعید ملکان / صدای گردنت اذیتم میکنه

هما گویا / سی و یک نما - اگرصرفا به دنبال یک فیلم شش دانگ از نظرتکنیکی می گردید، شک نداشته باشید که "روز صفر" بی نظیر است.

تصویر فوق العاده ، صدای خوب، کارگردانی، تدوین، جلوه های ویژه و همه و همه نظر شما را جلب خواهد کرد اما دنبال شخصیت پردازی و روایت نباشید چرا که به رغم اینکه از یک اتفاق واقعی وام گرفته اما با مخاطب ارتباط نمی گیرد و قانعتان نمی کند و اگر زمینه ی ذهنی نداشته باشید سر در گم خواهید شد و به راحتی با گذشت ساعتی پس از دیدن فیلم، فکرتان دیگردرگیرآن نخواهد بود. آنقدر که امیر جدیدی در نقش یک مامور امنیتی و بازی مثل همیشه جذابش که به عنوان بازیگر همیشه در خدمت فیلم است هم برایتان باورپذیر نیست چرا که به جای "قهرمان"، سعید ملکان از او یک "ابرقهرمان مارولی" ساخته و شاید سه کارآکتر را دریکی خلاصه کرده است که انگارشخصیت او آزارمان می دهد. بخصوص وقتی صدای گردنش را می شنویم..
ساعد سهیلی با گویش و لهجه ی درست و بازی به اندازه اش در نقش عبدالمجید ریگی بسیار خوب است و اگر این شخصیت درست و باورپذیر از آب درنیامده به ضعف فیلمنامه بر می گردد که مالک ریگی را چنین ضعیف و کم هوش جلوه داده است.در حالی که این مرد شرورو جانی، در نوع خودش نابغه ای بوده است.