سی و یک نما - انتخاب بازیگر نقش جیمز باند به دو دلیل اهمیتِ ویژهای دارد: یکی اینکه خاندان سلطنتی بریتانیا، این کاراکتر را به عنوان نماد قدرت امنیتی خود میبیند و با تعصبی خاص، آن را متعلق به قلمرو دیپلماتیک خود میداند؛ کاراکتری که بیش از شش دهه با تبلیغات گسترده و هزینههای بسیار، در حافظه جهانی ماندگار شده است.
و دوم اینکه برای درک عمق این انتخاب، باید به میراثی که پیش از این خلق شده نگاه کرد. از صلابت و اصالتِ شان کانری و حضور کوتاه اما تاثیرگذار جورج لازنی، تا کاریزمایِ بیرقیبِ راجر مور و سختگیریِ نقش در اجرای تیموتی دالتون. سپس دورانِ درخشان و محبوبِ پیرس برازنان و در نهایت، پختگیِ مدرن و خیرهکنندهی دانیل کریگ. تمام این بازیگران، فراتر از یک نقش، «هویت» یک مأمور دولتی را با چهرهای که سنگینیِ تجربه را حمل میکرد، تثبیت کردند. آنها مأموری بودند که در نگاهشان، رد پای سالها کار در سایه دیده میشد.
و حالا... چرا انتخاب «رابرت پتینسون»، با وجود تبلیغات گستردهی روزهای اخیر، انتخاب درستی به نظر نمیرسد؟!
ویژگی مشترک بازیگرانی که در طول تاریخ برای این نقش انتخاب شدهاند، فراتر از جذابیت ظاهری بوده است؛ آنها دارای یک «کاریزمایِ پخته» هستند. چهرههایی جاافتاده که در دوران میانسالی، اقتدار و سنگینیِ نقش را با اعتمادبهنفسِ محض منتقل میکردند. گرچه برخی از آنها در زمان ایفای نقش فاصلهی سنی چندانی با پتینسون نداشتند، اما باید دانست که چهره و کاراکترِ مردی در چهلسالگی، در آن دوران با دنیای امروز بسیار متفاوت بود.
پتینسون، با وجود تواناییهای بازیگری، چهرهای بیتجربه و جوانتر از این کاراکترِ تثبیتشده به نظر میرسد؛ او حتی اگر در ایفای نقش موفق باشد، باز هم نمیتواند آن «پختگیِ مأموری که دنیا را دیده است» را در سیمای خود بازسازی کند.
هما گویا

