سی و یک نما - حماسههای سینماییِ اقتباسشده از اساطیر یونان، غالباً در دام سنتهای خودخواسته ژانر «پپلوم» گرفتار میشوند؛ درامهای فرمولی با گفتارهای غرّا و نبردهای عظیمی که انسانها را در حد مهرههای بیروح تقلیل میدهند. اما اقتباس کریستوفر نولان از ادیسه هومر، فراتر از یک نمایش بلاکباستری با هزینههای سنگین و فرمتهای عریض فیلمبرداری، جستاری است در باب زمان، ضایعه روانی و فروپاشی اخلاقی تمدنها. نولان با عبور از بازآفرینیهای سنتی، نظیر فیلم تروا (۲۰۰۴) که تهی از لایههای معنوی و خدایان اساطیری بود، روایتی پستمدرن، سیال و گسسته خلق میکند که بیشتر به بافتن یک فرشینه شباهت دارد تا انشای یک روایت ساده خطی.
