او طنزاندیشی بود که تلخی‌های روزگار را به ظرافت کلام و روشنیِ نگاه می‌آراست و با قلم چندجانبه‌اش—از شعر و داستان گرفته تا نقد هنری و پژوهش—اثری ماندگار بر تبارِ دانایی این سرزمین بر جای گذاشت. خنده‌های قاه‌قاه و نگاه پرمعنایش، یادآور انسانی بود که با تمامِ رنج‌ها، هنر و اندیشه را عاشقانه زیست.

درگذشت این استاد گرانقدر را به خانواده‌ی محترم او، جامعه‌ی ادبی و هنری ایران و همه‌ی دوستداران قلم تسلیت می‌گوییم. نام و یادش در سطر سطرِ آثارش جاودان خواهد ماند.