۱. ویویان لی در «اتوبوسی به نام هوس»
ویویان لی برای جان بخشیدن به شخصیت «اسکارلت»، چنان در فشار عصبی و تلاطمات روانی غرق شد که مرز بین شخصیت و واقعیت را گم کرد. بسیاری معتقدند فشار شدید این نقش و همزمانی آن با بیماری دوقطبی او، شروعی برای فروپاشیهای روانی شدید او در سالهای بعد بود.
۲. آنجلینا جولی در «گیزل» (دختر از هم گسیخته)
جولی برای نمایش استیصال و دردهای یک زن در لبهی پرتگاه، چنان غوطهور در تاریکی شد که این تجربه، لایههایی از غم و اضطراب را در زندگی شخصی او فعال کرد. او بعدها اعتراف کرد که برخی نقشها، ردپایی از غم را در روح او میگذارند که پاک کردنش سالها زمان میبرد.
۳. سوزان هیوارد در «میخواهم زنده بمانم»
در این فیلم، هیوارد با نقش زنی که با مرگ و استیصال دست و پنجه نرم میکند، چنان به لایههای تاریک روانش نفوذ کرد که پس از اکران، دچار افسردگی عمیقی شد و مدتها نتوانست از فضای خفقانآور فیلم بیرون بیاید.
۴. ناتالی وود در «شکوه علفزار»
ناتالی وود در این اثر، با فشار روانی شدیدی برای نمایش تضادهای درونی شخصیتش روبرو بود. حساسیت بالای او به نقدها و فشارهای محیطی در حین اجرای این نقش، باعث شد تا تعادل روانیاش به شدت از دست بدهد؛ زخمی که شاید تا پایان زندگی غمانگیز او باقی ماند.
۵. شرلی دووال در «درخشش» (The Shining)
یکی از غمانگیزترین نمونهها؛ استنلی کوبریک با تکرار بیپایان برداشتها و فشار روانی شدید به شرلی دووال، او را به مرز جنون رساند. دووال سالها بعد اعتراف کرد که ترس و اضطراب ناشی از این فیلم، تا دههها در کابوسهایش حضور داشت و او را از نظر روحی متلاشی کرد.
۶. ناتالی پورتمن در «قوی سیاه» (Black Swan)
پورتمن برای تبدیل شدن به یک بالرین وسواسی و کمالگرا، وارد دورهای از انزوای شدید و اضطراب شد. او میگوید فشار برای «بینقص بودن» در این نقش، او را به لبهی فروپاشی رساند و باعث شد تا مدتی با اختلالات خواب و اضطراب شدید دست و پنجه نرم کند.
۷. جنت لی در «روانی» (Psycho)
جنت لی برای نمایش وحشت خالص در صحنههای نمادین این فیلم، مجبور شد هر بار ترسی واقعی را تجربه کند. این تکرار مداوم وحشت و فشار عصبی در محیط بسته، باعث شد تا او برای مدتها دچار اضطراب مزمن شود و آرامش روانیاش را در پسِ آن جیغهای بلند گم کند.
۸. کیت وینسلت در «کتابخوان» (The Reader)
وینسلت برای نمایش شرمساری و پنهانکاری عمیق شخصیتش، چنان در احساسات منفی غرق شد که پس از فیلمبرداری، دچار یک خلأ عاطفی شدید گشت. او میگوید برخی نقشها مانند یک زخم باز هستند که تا مدتها پس از پایان فیلم، خونریزی میکنند.
۹. ماریا اشنایدر در «آخرین تانگو در پاریس»
اشنایدر یکی از تراژیکترین قربانیان متدهای سختگیرانه است. او در این فیلم چنان تحت فشار روانی و تحقیرهای سیستماتیک کارگردان قرار گرفت که مرز بین بازی و واقعیت برایش از بین رفت. این تجربه ویرانگر، روح او را چنان متلاشی کرد که هرگز نتوانست به آرامش پیش از فیلم بازگردد و تا پایان عمرش با زخمهای روحی آن نقش دست و پنجه نرم کرد.
۱۰. آن هاتاوی در «بینوایان» (Les Misérables)
هاتاوی برای رسیدن به اوجِ رنج و استیصال مادرانه، رژیم غذایی سختگیرانه و فشار روانی شدیدی را تحمل کرد. او بعدها اذعان کرد که این حجم از غوطهوری در غم و اندوه، او را به خستگی روحی شدیدی رساند که بازیابی آن ماهها زمان برد.
گردآورنده: پانیذ اسمعیل لو
