فیلم اسکورتِ " یوسف حاتمیکیا که امضای او از امضایِ پدر جداست، با یک "رضا کیانیانِ" دوباره در اوج، یک "افشین هاشمی"ِ بی نظیر، یک "هدی زینالعابدین"ِ درجه یک و ..."امیر جدیدیِ متفاوت و مثل همیشه خوب. فیلمی که در زمانِ دیدنش لحظهای غافل نمیشویم.
شروع اکرانها با فیلم «کوچ» بود. یک فیلم اولی و پرتره که صفحاتی از کودکی "سردار سلیمانی" را ورق میزند و به گفتهی کارگردان، برداشتی آزاد از کتاب «باران گرفته است» که شاملِ مجموعه گفتگوهایی از اقوام و دوستان سردار سلیمانی است.
این فیلم نخستین ساختهی بلندِ "محمد اسفندیاری" است که پیش از این فیلمهای کوتاهی چون "قضاوت" و "سیزده سالگی" را کارگردانی کرده، و تهیهکنندگی آن را نیز "مهدی مطهر" مستندساز به عهده داشته است.
فیلم "کوچ"فیلمی ساده و اما دوستداشتنی است که سلبریتی ندارد اما کودکان - بیش از نوجوانان- در "کوچ"، سلبریتیهای آن محسوب میشوند. فیلمی که به شایستگی در جشنواره فجر رقابت میکند.
از ویژگیهای روز چهارم جشنواره فجر، بزرگداشتِ "منوچهر محمدی" یکی از بهترین و تاثیزگذارترین تهیهکنندگانِ سینمای ایران است. ویژگی او از همه مهمتر اینکه، سینما را بلد است و بازمانده، مارمولک، زیر نورماه، طلا ومس و....همگی رنسانسی برای تحول در سینما بودهاند.
فیلم دومی که اکران شد، فیلم "گیس" ساختهی محسن جسور بود که بجز کارگردان و سید مهدی جوادی تهیهکننده از عوامل فیلم فرد دیگری به پردیس ملت نیامد.
فیلمی که طبق شنیدهها در سالِ گذشته نتوانسته به جشنواره فجر راه پیدا کند.
انتخابِ یک ژانر برای فیلم "گیس" یا حتی زیرژانر برای آن سخت است . همانطور که ارتباط با آن هم کارِ سادهای نیست و مرتب در حال دست و پازدن در خرده پیرنگها بیننده را پس میزند و به رغم حضور چهرههای مطرح، بازی خاصی نیز از آنها نمیبینیم تا ما را با فیلم همراه کند. به گفته سازندهی فیلم؛ گیس دغدغهی نان دارد (البته تبلیغاتی و گلدرشت) و روند بازسازی پتروشیمی مارون که ظرف ۷۷ روز انجام شد، دستمایه روایت قرار گرفته و به موانع و منافع گروههایی اشاره میشود که خواهان راهاندازی مجدد این مجموعه نبوده و ترجیح میدادند مواد تولیدی آن از خارج کشور وارد شود.
حامد بهداد، الهه حصاری، بهنوش طباطبایی، عرفان طهماسبی و... از بازیگران فیلم «گیس» هستند.
آخرین فیلم اما فیلمی است که خیلیها کنجکاو دیدن آن بودند. فیلمی دربارهی کودکان غزه با بازیگران عرب.
"سرزمین فرشتهها" ساختهی بابک خواجهپاشا و به تهیهکنندگی منوچهر محمدی، قصهی کودکانی است که هیچ چیز از مفهوم جنگ و مرگ نمیدانند اما مرگ نزدیکترین به آنهاست. درست در دورانی از زندگی که باید بخندند و بازی کنند و از محبت پدر و مادر بهره بگیرند.
موضوع بسیار خوب است با کارگردانیِ بسیار خوب و بازی تحسینبرانگیز یکی از خانمهای بازیگرِ مطرح سوری -که قرار است بهزودی وی را در جشنواره فجر ببینیم-.
اما سرزمین فرشتهها انگار در روایت، حق مطلب را ادا نمیکرد و این کاستی، گریبان قصه را -به رغم پایانبندی - گرفته است.
